«Ώρες κοινής ησυχίας» της Μαίρης Κόντζογλου

 

     Δώδεκα ιστορίες ανθρώπων που ζουν σε μια πολυκατοικία την περίοδο της καραντίνας. Ο covid 19 μας άλλαξε τις ζωές, μας άλλαξε τις συνήθειας μας και μας έκλεισε στα σπίτια μας. Η Μαίρη Κόντζογλου μέσα από το βιβλίο της με τίτλο ώρες κοινής ησυχίας μας αφηγείται ιστορίες καθημερινές πότε με δόσεις άπλετου χιούμορ και πότε με ιστορίες που συγκινούν και προβληματίζουν.

   Στη μια πολυκατοικία ζουν άνθρωποι με πιο υψηλό στάτους και ακριβώς απέναντι σε μια πολυκατοικία ερείπιο ζουν οι πιο φτωχοί. Το πρόβλημα όλων όμως είναι κοινό. Βρίσκονται κλεισμένοι στα σπίτια τους. Άλλοι παθιάζονται με την καθαριότητα, άλλοι με το παρελθόν, άλλοι πάλι βρίσκουν ευφάνταστους τρόπους για να δραπετεύσουν έστω και για λίγο.

     Ομολογώ πως το εξώφυλλο και ο τίτλος είναι αυτά που με κέρδισαν ώστε να το αγοράσω το βιβλίο. Πιστεύω η επιλογή και των δύο ήταν που έκανε πολλούς από εμάς να το αγοράσουμε καθώς φυσικά και το θέμα. Όλοι μας ζήσαμε τέτοιες στιγμές εγκλεισμού. «Ο εγκλεισμός λόγω κορονοϊού δεν του κόστισε, γιατί απλά δεν τον απομάκρυνε από κανέναν, αυτό το είχε καταφέρει πριν πολλά χρόνια με τις δυστροπίες, την ξεροκεφαλιά και την ατελείωτη κριτική που ασκούσε στους πάντες».

     Μέσα από τους ήρωες αυτούς κάπου θα συναντήσουμε και τον εαυτό μας. Οι περισσότερες ιστορίες είναι δοσμένες με ρεαλισμό αν και κάποιες τραβηγμένες ώστε να δίνουν το χιούμορ που απαιτείτε. Νιώθεις λίγο διαβάζοντας το σαν να τρυπώνεις κρυφά πίσω από τις κλειστές πόρτες και βλέπεις τις ζωές των άλλων. Οι ήρωες του βιβλίου είναι πολλοί και όλοι διαφορετικοί. Παντρεμένοι, μόνοι, μεγάλοι σε ηλικία, μικροί, πλούσιοι, φτωχοί, γυναίκες και άντρες με τα προβλήματα και τις ανησυχίες τους.

   Η περιγραφή των χώρων είναι λεπτομερής και δεν κουράζει. «Το πρώτο παντζούρι ανοίγει νυσταγμένα. Ύστερα το δεύτερο. Με το ζόρι και αυτό. Καθώς αγγίζει τον τοίχο, εκείνος βογκάει από τα ρευματικά, είναι παλιά η οικοδομή και η υγρασία έφαγε τούβλα, τσιμέντα και ξύλα».

 

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ

ΣΕΛ 216

ISBN 978-618-032-663-5