«Μαύρο νερό» του Μιχάλη Μακρόπουλου

 

     Είναι ποτέ δυνατόν σε μια νουβέλα 76 σελίδων να κατορθώσει κάποιος να πει όσα άλλοι κάνουν σε πολυσέλιδα μυθιστορήματα; Η απάντηση είναι ναι και αυτό το καταφέρνει ο Μιχάλης Μακρόπουλος στη νουβέλα του Μαύρο νερό.

     Μέσα σε λίγες μόνο σελίδες ο συγγραφέας ξεδιπλώνει την ιστορία ενός χωριού της Ηπείρου που ερημώνει. Πατέρας και γιος προσπαθούν να ζήσουν όταν όλα γύρω τους αλλάζουν και μοιάζουν με έρημο τοπίο. Ακόμα και το πιο απλό αγαθό το νερό είναι ένας διαρκής αγώνας. Μια οικολογική καταστροφή διώχνει τον κόσμο από τα σπίτια τους και τα ζώα και τα φυτά δηλητηριάζονται. Η αγάπη ενός πατέρα για τον άρρωστο γιο είναι το φως στο σκοτάδι που τους τυλίγει.

     «Φόρεσε στον Χριστόφορο ένα χοντρό πουλόβερ και το αδιάβροχό του, και ύστερα τον έβαλε στο σακίδιο που ΄χε φτιαγμένο, ώστε το κουβάλημα του αγοριού στην πλάτη για πολλές ώρες να είναι βολικό και σχετικά εύκολο …».

     Κάθε σελίδα ποτισμένη με συναίσθημα, με λόγια που χτυπούν στην καρδιά. Αφορμή για να σκεφτούμε πως η αγάπη είναι σπουδαίο πράγμα. Σε μια εποχή που οι γονείς αδιαφορούν για τα παιδιά τους ή τα κακοποιούν ο ήρωας του βιβλίου μας δείχνει τι πάει να πει πατρική αγάπη. Δεν βαρυγκωμά παρά τις δυσκολίες. Φορτώνετε τον γιο του και τα προβλήματα του στην πλάτη και αντιμετωπίζει τη ζωή. Μια ζωή που δεν είναι εύκολη για το μικρό χωριό τους.

    «Περίμενε υπομονετικά· ήξερε ότι αργή ή γρήγορα κάποιο ζώο θα κατέβαινε να ξεδιψάσει στο νερό, που ξεγελούσε με τον γάργαρο ήχο του. Πενήντα μέτρα παραπίσω ήταν η παλιά δεξαμενή, με μισοσβησμένα πάνω τα γράμματα της RIPOIL, ενώ τα πλατανόφυλλα βάθαιναν με τον ίσκιο τους το καφεκόκκινο χρώμα της σκουριάς. Τρύπες είχαν ανοίξει στο μέταλλο, ένα παχύ στρώμα από σάπια φύλλα είχε γίνει χούμος μέσα, και η παλιά δεξαμενή ήταν γεμάτη ζωή: έντομα, τρωκτικά, πουλιά που μπαινόβγαιναν».

     Ένα μικρό διαμάντι γραμμένο με λιτό και ποιητικό λόγο που δεν κουράζει. Μια ιστορία συγκλονιστική που το τέλος είναι ακόμα πιο δραματικό. Εκεί που όλα δείχνει να τελειώνουν μια αχτίδα φωτός αχνοφαίνεται. Στο τέλος χάνεται και αυτή η ελπίδα και οι ήρωες ακροβατούν στη ζωή και στο θάνατο. Όσο κρατήσει όπως γράφει και ο Μακρόπουλος.

     Μια νουβέλα που διαβάζεται απνευστί σε μια μέρα. Το τέλος σου αφήνει μια γλυκόπικρη γεύση.

 

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΙΧΛΗ

ΣΕΛ 76

ISBN 978-618-50004-92-7