Πιστεύω πως το πιο δύσκολο είδος στο θέατρο είναι ο μονόλογος. Οι λόγοι πολλοί. Καταρχάς η μοναξιά που πρέπει να νιώθει ο ηθοποιός, αλλά και το βάρος καθώς όλο το έργο είναι γραμμένο πάνω του. Τα τελευταία χρόνια έχω δει αρκετούς μονολόγους και ο ένας ήταν καλύτερος από τον άλλον.
Η πόρνη από πάνω είναι ένας μονόλογος που παίζεται για 13 χρόνια και η ανταπόκριση του κοινού είναι μεγάλη. Είναι ένας ύμνος στην γυναικεία αξιοπρέπεια. Η Κατερίνα Διδασκάλου ενσαρκώνει την Ερατώ που γυρίζει από την κηδεία του άντρα της και μας εξιστορεί την ζωή της. Τη ζωή στο χωριό, την γνωριμία με τον συγχωρεμένο, τα όνειρα που έκανε πριν παντρευτεί αλλά και τους εφιάλτες που έζησε πλάι του όλα αυτά τα χρόνια. Η ζωή της αλλάζει όταν στο από πάνω διαμέρισμα εγκαθίσταται μια πόρνη και οι άντρες αναστατώνουν τα βράδια της Ερατούς.
Τα λόγια της ρέουν σαν νερό και δεν κουράζουν. Οι ερωτήσεις της
αφοπλιστικές, γεμάτες ειλικρίνεια. «Είναι πολύ να θέλει ένας άνθρωπος να του
φέρονται ανθρώπινα; Είναι πολυτέλεια να θες να σου δείχνουν αγάπη, τρυφερότητα,
νοιάξιμο, στοργή;!».
Μια παράσταση που τα έχει όλα. Συγκίνηση, γέλιο, θυμό, παράπονο, πίκρα,
χαρά και στο τέλος μια γλυκιά ανακούφιση. Η ζωή έχει πίκρες μα στο τέλος όλα
μπορούν να πάνε καλά. Παίζεται αυτή τη χρονιά στο θέατρο Ακάδημος κάθε Δευτέρα
και Τρίτη στις 20:00 και 21:00 αντίστοιχα.
Στα συν βάζω και τη μουσική στο τέλος της παράστασης που ντύνει όμορφα
με την ερμηνεία της Διδασκάλου.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου
Άφησε το σχόλιό σου