«Το πιο όμορφο σώμα που έχει βρεθεί ποτέ σε αυτό το μέρος» του Ζουζέπ Μαρία Μιρό

 

Το πιο όμορφο σώμα που έχει βρεθεί ποτέ σε αυτό το μέρος

    Το θέατρο είναι μία από τις αγαπημένες συνήθειες που κρατά χρόνια. Ξεκίνησα από παιδί να παρακολουθώ θεατρικές παραστάσεις μόνο στο σχολείο και μπήκα στα βαθιά στα φοιτητικά χρόνια που τύχαινε να πάω μέσα σε 1 βδομάδα σε 4 παραστάσεις. Μεγαλώνοντας και ξεκινώντας το Μεταπτυχιακό μου στη Δημιουργική Γραφή συνειδητοποίησα πως μου αρέσει και να γράφω και να διαβάζω θεατρικά.

    Αν και ο τίτλος είναι μεγάλος και συνήθως οι μεγάλοι τίτλοι άνω των 5 λέξεων κουράζουν ή δεν είναι εύηχοι, στην συγκεκριμένη περίπτωση ταιριάζει απόλυτα με την υπόθεση του έργου που έγραψε ο Josep Maria Miro. Πρόκειται για έναν Καταλανό συγγραφέα, δάσκαλο θεάτρου και σκηνοθέτη με τεράστια επιτυχία σε όλο τον κόσμο. Τα έργα του έχουν μεταφραστεί και παρουσιαστεί σε πολλές χώρες του κόσμου και ο ίδιος έχει στη φαρέτρα του βραβεία και διακρίσεις.

    Το θεατρικό αυτό ο Josep αναφέρει πως το έγραψε την περίοδο του covid 19  που ο πλανήτης όλος ήταν κλεισμένος στα σπίτια του μη ξέροντας τι θα συμβεί αύριο. Το έγραψε αναφέρει σε μέρες θλίψης καθώς ακολούθησαν κάποιοι θάνατοι φίλων του. Ο ίδιος αναφέρει χαρακτηριστικά «Με αυτό το έργο νιώθω πως ανασταίνομαι και εγώ».

    Είναι ένας μονόλογος με την ιδιαιτερότητα πως και οι επτά χαρακτήρες του έργου παίζονται από τον ίδιο ηθοποιό. Η υπόθεση εκτυλίσσεται σε μια αγροτική περιοχή της Καταλονίας που όλα κυλούν ήρεμα ώσπου βρίσκεται το σώμα ενός εφήβου στη μέση του πουθενά. Το ίδιο το αγόρι, η μάνα του, η καθηγήτρια του Λυκείου, αλλά και άλλοι 4 χαρακτήρες μιλούν και αναφέρουν τη δική τους οπτική σε σχέση με το θύμα.  Μυστικά και ψέματα βγαίνουν στην επιφάνεια, οι κλειστές πόρτες ανοίγουν, τα στόματα δεν αντέχουν να μένουν σιωπηλά και βγαίνουν στο φως όλα τα σάπια που κρύβει μια κοινωνία κάτω από το χαλί της. Παιδεραστία, καταπιεσμένες ζωές, ομοφοβία, σεξ επί πληρωμή κ.α. Άνθρωποι θύτες και θύματα μαζί που το μόνο που θέλουν είναι ένα κομμάτι Παραδείσου. Ένα κομμάτι γης να ζήσουν ελεύθεροι.

    Ο πρώτος που μας μιλά είναι ο νεκρός έφηβος που θυμάται μια σκηνή με τον πατέρα του σε μια λίμνη. «Ο πατέρας γελούσε. Ο ήλιος με τύφλωνε κι έβλεπε μόνο τη φιγούρα του κόντρα στο φως. Είσαι το πιο όμορφο πλάσμα στον κόσμο. Έλα να σ αγκαλιάσω. Ρίχτηκα στην αγκαλιά του».

    Η θεατρική παράσταση ανεβαίνει και φέτος στην Αθήνα και έχω ήδη κλείσει εισιτήριο να τη δω. Θα ακολουθήσει και νέο κείμενο με όσα είδα στην παράσταση, καθώς μου αρέσει να βλέπω και τις παραστάσεις, αλλά να διαβάζω και τα κείμενα.

https://www.vivliofaroi-gnosis.gr/2024/11/blog-post.html

 

 

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: ΜΑΡΙΑ ΧΑΤΖΗΕΜΜΑΝΟΥΗΛ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ: ΙΩΝ ΘΕΑΤΡΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ, ΣΕΛ 87

ISBN:978-960-508-402-8