«Μαύρο νερό» του Μιχάλη Μακρόπουλου

«Θα ναι νύχτα και Αύγουστος» του Νικήτα Παρίση

       Ομολογώ πως το συγκεκριμένο βιβλίο έπεσε τυχαία στα χέρια μου σε ένα μπαζάρ και μου κέντρισε το ενδιαφέρον ο τίτλος και το εξώφυλλο. Πρόκειται για 14 διηγήματα που έχουν ως κεντρικό θέμα τον άνθρωπο. Αυτά που του ομορφαίνουν την ζωή, αλλά και αυτά που τον ταλαιπωρούν. Όλα είναι διαφορετικά και πολύ ωραία. Δύσκολα μπορώ να ξεχωρίσω κάποιο. Ενδεικτικά αναφέρω κάποια.

     Ένας 50άρης που γυρίζει πίσω στα παιδικά του χρόνια, ένας ηλικιωμένος που θυμάται τον πρώτο έρωτα της ζωής του στην Αθήνα και η ψυχή του γεμίζει χρώματα.

     «Πήρα τον δρόμο την ώρα που έπεφτε μαλακά η νύχτα. Από παιδί αυτόν τον δρόμο έπαιρνα. Με πήγαινε στα παλιά λημέρια. Εκεί ένιωθα χαλαρή την ανάσα κι ολόγυρα τη γλυκιά γαλήνη. Τον έβρισκα εύκολα αυτόν τον δρόμο, ακόμη και τις αφέγγαρες νύχτες».

     Ιστορίες που μιλούν για τη ζωή που περνά και το αντιλαμβανόμαστε όταν κοιτάμε τον καθρέπτη. Συνήθειες καθημερινές που κόβονται απότομα. Η Ελένη και ο Νίκος, ένα ζευγάρι μέσης ηλικίας που μένουν μόνοι στο σπίτι τους αφήνοντας τη ζωή να φεύγει, να γλιστρά σαν το νερό.

     «Ανταμώναμε μόνα τα Σάββατα. Την ίδια πάντα ώρα-12 το μεσημέρι- και στην ίδια ήσυχη και λίγο ρομαντική καφετέρια. Βρισκόταν στην όμορφη πλευρά της πόλης και ήταν καλόγουστα φροντισμένη».

     Η λαχτάρα για ένα αυτοκίνητο θα οδηγήσει τα δυο αδέρφια σε μια δύσκολη κατάσταση και οι συνέπειες του εμφυλίου πολέμου στην ψυχή ενός παιδιού.

     Το προτείνω ανεπιφύλακτα. Είναι νοσταλγικό, τρυφερό, μελαγχολικό, αληθινό, όπως και η ζωή. Διαβάστε το έναν Αύγουστο και νύχτα παρέα με το φεγγάρι και ένα ποτό!

 

 

 

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΔΟΜΟΣ

ΣΕΛ 142

ISBN 978-960-353-151-7