«Το χελιδόνι» του Γκιλιέμ Κλούα

     Έχετε ποτέ αναρωτηθεί πόσοι διαβάζουν θεατρικά βιβλία; Πολλοί παρακολουθούν θέατρο, αλλά πόσοι από εμάς διαβάζουμε; Κάποιους τους κουράζει να διαβάζουν λόγια και κάποιους άλλους τους μπερδεύει η συνεχή εναλλαγή. Όμως και τα θεατρικά βιβλία έχουν τη μαγεία τους και φυσικά το φανατικό κοινό τους.

    Η πρώτη μου επαφή με τον Καταλανό συγγραφέα Guillem Clua ήταν η θεατρική παράσταση που είχα δει τον Νοέμβριο του 2022. Η αφορμή για την παράσταση ήταν η Κατερίνα Διδασκάλου και έτσι τα εισιτήρια κλείστηκαν χωρίς δεύτερη σκέψη. Πριν μπω στην αίθουσα η ταξιθέτρια κρατούσε το βιβλίο του συγγραφέα και ρωτούσε ποιοι ήθελαν να το αγοράσουν. Ως φανατικός αγοραστής βιβλίων που δεν έχει χώρο για άλλο στο σπίτι φυσικά δεν υπήρχε περίπτωση να μην αγοράσω. Μόλις τελείωσε η παράσταση ήξερα πως στα χέρια μου είχα έναν μικρό θησαυρό.

    Το χελιδόνι του Γκιλιέμ Κλούα είναι ένα θεατρικό όπου μέσα από ένα τραγικό γεγονός μας μιλάει για την αγάπη, την συγχώρεση και την αποδοχή. Γιατί όπου το μίσος και ο θάνατος καραδοκούν η αγάπη πάντα θα νικά στο τέλος.

    Το Ιούνιο του 2016 στο gay bar Pulse του Ορλάντο γίνεται μια τρομοκρατική επίθεση όπου σκοτώνονται αθώοι άνθρωποι που πήγαν να διασκεδάσουν. Η αφορμή αυτή ενέπνευσε τον συγγραφέα να μας παρουσιάσει ένα θεατρικό που πιστεύω είτε αν ανέβει η παράσταση ξανά, είτε αγοράσετε το βιβλίο πραγματικά θα νιώσετε όλα τα συναισθήματα. Θυμό, πόνο, αγανάκτηση, αγάπη, φόβο, συγχώρεση, αποδοχή, λύπη θα πλημμυρίσουν τις καρδιές σας.

    Οι πρωταγωνιστές είναι η Αμέλια μια μητέρα 60 χρονών και ο Ραμόν 35 ετών. Η Αμέλια είναι καθηγήτρια μουσικής και ζει μόνη της μετά την απώλεια του γιου της. Ένα απόγευμα χτυπά το κουδούνι του σπιτιού της ο νεαρός Ραμόν που θέλει να μάθει να τραγουδά για να πει ένα μόνο τραγούδι στην κηδεία της μητέρας του. Το τραγούδι που θέλει να πει λέγεται το χελιδόνι και ξαφνιάζει την Αμέλια. Είναι το τραγούδι που τραγουδούσε στον γιο της όταν ήταν μικρός. Τα μαθήματα προχωρούν ο Ραμόν όμως δεν έχει καθόλου καλή φωνή. Δεν είναι όμως αυτός ο στόχος του. Το ψέμα του θα αποκαλυφθεί στο τέλος και η ζωή της Αμέλια θα συνδεθεί με τη ζωή του Ραμόν και του γιου της τον Ντάνι που τον έχασε στο gay bar από τα χέρια ενός παρανοϊκού που ήθελε απλά να σκοτώσει gay.

    «Τι είναι αυτό που μας κάνει ανθρώπους; Από όλα αυτά που είμαστε και κάνουμε, ποιο νομίζεις ότι είναι αυτό που ορίζει την ανθρωπιά μας;» αναφέρει ο συγγραφέας κάνοντάς μας πραγματικά να αναρωτηθούμε.

    Το γράμμα που φτάνει στα χέρια της Αμέλια είναι αυτό που θα τη λυτρώσει και θα την κάνει να συνειδητοποιήσει τα λάθη της. «Αγάπη, μαμά. Αγάπη. Εσύ και εγώ ποτέ δεν είπαμε σ’ αγαπώ. Ακούγαμε τους άλλους γονείς να το λένε στα παιδιά τους, το βλέπαμε στην τηλεόραση και στις ταινίες, ξέραμε πως οι άνθρωποι το έκαναν αυτό εμείς όμως δεν το κάναμε… Τα λόγια είναι σημαντικά μαμά. Χωρίς τα λόγια, τα πράγματα χάνουν τη σημασία τους».

    Ζούμε σ’ έναν κόσμο που το κακό δυστυχώς υπάρχει και εμείς συμπεριφερόμαστε λες και θα είμαστε για πάντα σε αυτόν τον κόσμο. Ξεχνάμε να πούμε τα πιο σημαντικά πράγματα. Να πούμε σ’ αγαπώ, να δώσουμε τις αγκαλιές στα πρόσωπα που έχουμε γύρω μας, ξεχνάμε να ζήσουμε. 

Μόνο κερδισμένοι πιστεύω θα βγείτε από την ανάγνωση αυτού του βιβλίου. Πείτε μου και την γνώμη σας όταν το διαβάσετε. Σας άρεσε;

 

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: ΜΑΡΙΑ ΧΑΤΖΗΕΜΜΑΝΟΥΗΛ

Επίμετρο : Ελένη Γκασούκα, εκδόσεις Κάπα εκδοτική, σελίδες 80

ISBN: 978-618-5191-86-3